FOR THE TIME BEING

‘We zijn hier tijdelijk. De aarde draait steeds langzamer, maar onze wereld draait steeds sneller. De tijd is opgejaagd wild.’ Dit is een mooie tekst om de voorstelling (for the time being) (ja, tussen haakjes en met kleine letter) van Schweigman& en Slagwerk Den Haag te typeren. De voorstelling maakt onderdeel uit van het Theaterfestival Boulevard in Den Bosch en gaat nog tot ver in december op tournee, ook langs reguliere theaters. Maar in Den Bosch bevinden we ons op een naamloos bedrijventerrein. In een loods betreden we een met zwarte gordijnen afgeschermde ruimte. De acteurs staan er verstard als wassen beelden, hier en daar geplaatst naast een sculptuur van dichtgevouwen verhuisdozen.

August 7, 2017

MUUR

Ik vermoed dat dat minder te maken heeft met de sportieve prestaties die worden geleverd als wel met het fascinerende beeld van die massa lopers. Een veelkoppige deinende zee, kleurrijk door hun shirts en bandana´s, ritmisch bewegend door de straten. In de loop van de run maken de strijders om de zege zich los van die bonte kluwen en wordt het een wedstrijd. Tot die tijd is het, als je ervoor open staat, een bedwelmende golf. Kijken naar een massa lopers is dan even rustgevend als staren naar een zacht voortkabbelend riviertje. Theatermaakster Floor van Leeuwen (van theatercollectief Schwalbe) moet die rustgevende schoonheid ook ervaren hebben. Voor haar regiedebuut Muur verzamelde ze 16 performers van uiteenlopende leeftijd en liet ze niets anders doen dan rennen. Niet hard, eerder in het tempo van een rustige warming-up. Ruim anderhalf uur lang, met de rug naar het publiek. Dat laatste is essentieel. Omdat je geen gezichten ziet, wordt het beeld van een massa nog versterkt. De individuele performer wordt geanonimiseerd waardoor het beeld van het collectief versterkt wordt.

September 18, 2018

SCHOPPEN

In 2016 maakte Judith Faas met auteur Sanne Schuhmacher bij BonteHond het kleedkamerstuk Broek uit! over schaamte onder voetballende jongens. Voor Schoppen, ontwikkeld in samenwerking met het Utrechtse DOX, zetten de makers de spelers op het veld, in een wedstrijdsituatie, waarin naast schaamte (van ‘Jullie vinden me te dik’ tot de grootte van je penis) een veelheid aan thema’s aan bod komt in een levendige collage van spelscènes, dans en beweging. Dan blijkt hoe goed het spel zich leent voor die opzet: voetbal is een sport van iedereen en op en rond het veld komt het hele leven aan bod. Op de afwisselende soundtrack van Gery Mendes is het genieten van al die dansende spelers en spelende dansers met al hun verschillende achtergronden. Vanuit de wedstrijd-opzet, FC Almere tegen Zwaluwen Utrecht 1911 natuurlijk, beginnen zich personages en scènes te ontwikkelen: een keeper (Hali Neto) wiens tragiek is dat hij liever in de spits wil staan, de nummer 16 (Melvin Aroma) die van de teammaten dan maar met hem moet ruilen en gelooft dat het is omdat hij te dik is, de scheidsrechter (Matthijs Mahler) die als echte liefhebber van het spel begint maar zich door al het gedoe en geschreeuw op het veld voelt klemgezet.

April 9, 2018

PRIMORDIAL

"In de performance Primordial (‘oer’) vormen twee bewegers, Luuk Weers & Hali Neto, een met elkaar vergroeide wit-zwarte sculptuur. Hun vraag: hoe zouden mensen bewegen als ze zichzelf niet zoveel codes en fysieke regels hadden aangeleerd? Hun lijven splijten en in het ruime half uur daarna zien we twee, nog niet door een ingesleten ritme, aanrakingsangsten of een opgedrongen naaktfobie geconditioneerde lichamen. We krijgen de complete grammatica te zien van hoe je leert te bewegen ‘op de tast’, met de brokkelige gratie zoals alleen mimespelers dat kunnen. Afgelopen week was dit werk te zien tijdens het festival Playtime waar een nieuwe lichting bewegers aan de Amsterdamse mime-opleiding werd gepresenteerd. ’t Is al weer voorbij, maar ik sluit niet uit dat onderdelen van deze ‘vlootschouw’ binnenkort nog eens te zien zullen zijn.‍ "

April 24, 2018

BROEK UIT

Er zijn melige pubergrappen, uitvluchten worden in weetjes vertaald. Met de tekst van Sanne Schumacher weten spelers Dionisio Matias, Hali Neto en Milan Boele van Hensbroek wel raad, ze zijn goed op elkaar ingespeeld. Hun timing is scherp, zowel in taal als in beweging. Dat maakt Broek uit! zeer geslaagd, ook als locatievoorstelling. In de verschillende kleine ruimtes die achtereenvolgens worden aangedaan zit en staat het publiek opeen gepakt. Spelers scheren soms rakelings langs. Het draagt allemaal bij aan het gevoel van intimiteit dat de thematiek invoelbaar maakt. En het maakt de toeschouwer medeplichtig aan het vraagstuk, want wie is nu eigenlijk de voyeur? De insteek van Broek uit! is interessant voor de doelgroep, toch is de nieuwe preutsheid een wijder verbreid fenomeen dan hier wordt geschetst. Gelukkig hebben deze matties hun telefoon thuis gelaten. Maar de vele filmpjes die tegenwoordig ongevraagd worden gemaakt en op het web belanden, dragen ook bij aan een verminderd gevoel van vrijheid. En nu het in sommige zwembaden zelfs voor kleuters verboden is om in hun blootje te douchen, is het de vraag in hoeverre het tij nog te keren is en de jongste generatie eerder verworven vrijheden nog vanzelfsprekend zal vinden.

December 9, 2016

DE OERCLUB

"Vooral Hali Neto verrast door zijn fysieke kunnen, muzikaliteit en humoristische spel. Maar ook Sebastiàn Mrkvicka is erg onderhoudend om naar te kijken. Vooral zijn pogingen om fouten te maskeren door te doen ‘alsof het zo hoort’ zijn hilarisch. Het is bij De oerclub alsof je even in een compleet ander universum stapt. Dat is bijzonder in deze tijden van relativisme en realisme in het theater."

November 11, 2019

HALLO FAMILIE

Wat betekent het dat je ouders zo vrolijk doen als ze binnenkomen, terwijl je ze ruzie hoort maken op de gang? Denken ze soms dat jij dat niet merkt? Je laat je dino en je Barbie het ook zo doen om erachter te komen hoe die totaal niet kloppende situatie kan bestaan. Het is allebei waar: ze houden van elkaar, en ze vechten. In Hallo familie weten Moniek Merkx en haar team die wereld, waar we maar een paar jaar in wonen, totdat we er de baas van moeten worden, heel zorgvuldig te vangen. Dat doen ze op een voor Maas theater en dans kenmerkende manier: wervelend, kleurrijk en muzikaal. Spel en dans, tekst en fysiek zijn gelijkwaardig. De zeven professionele spelers hebben ieder een heel verschillende kracht; van de dromerige muzikaliteit van Marieke Dermul tot de fysieke humor van Hali Neto en van de urban moves van Gihan Koster tot de veelkleurigheid van Cherella Gessel. Voeg daarbij de praatgrage energie van Jurriën Remkes en je begrijpt hoe het verhaal zich ontrolt als een reeks plotselinge gebeurtenissen die toch een natuurlijke chronologie kennen. Merkx zet ook twee niet-professionele spelers in, met effect. Ze laat hen zijn wie ze zijn en creëert via de spelers om hen heen tumult. Daardoor blinken ze des te meer uit. Alsof het midden van het leven, de volwassen fase, vertolkt door de acteurs, een drukke carrousel is en wij alleen aan de randen, als we heel jong zijn of heel oud, in staat zijn ernaast te staan. Alsof we alleen dan iets kunnen met het fenomeen rust. In taal, gedrag en uiterlijk zijn de volwassenen druk en onlogisch. Hun taal bestaat uit losse flarden, ze lopen in en uit, ze doffen zich op in glitters en glimstof.

December 22, 2018

No items found.